Als je zoekt naar geluk op je levenspad, vind je dat zelden of nooit.
Waardevolle ontmoetingen, een mooie zonsondergang of de glimlach
van een kind, overkomen je. Onverwachts, in het ‘nu’.
Zo is het ook met fotograferen voor mij.
Het kan dus van alles zijn. Geen thema of door het verstand geleid uitgangspunt. Maar spontaniteit.
Ik zoek niet naar een beeld om een foto van te maken.
Dat beeld, die gebeurtenis overkomt me, daar loop ik tegen aan.
Ervaring, een getraind oog voor compositie en vooral emotie dragen bij.
Die emotie maakt me gelukkig, vooral als ik merk, dat anderen die mijn foto’s zien ongeveer hetzelfde ervaren.
Voor mooie foto’s is het volkomen onnodig ver weg te gaan.
In en om het huis loop ik vaak tegen oorspronkelijke beelden aan.
Of in de tram of het café.
En dan is de beste camera het toestel, dat ik bij me heb: zo klein mogelijk: in m’n broekzak. De techniek maakt dat nu goed mogelijk en dat zal alleen nog maar beter worden.

Op m’n 18e begon ik op regelmatige basis te fotograferen voor
mijn vader,die een reclamebureau had.
Eerst als hulp bij nachtopnames in hotels, later zelfstandig onder meer als modefotograaf.

Een aantal jaren later, toen ik grafisch ontwerper geworden was, gebruikte ik m’n fotografie als een belangrijk onderdeel van mijn ontwerpen.
Weer later toen ik grote permanente tentoonstellingen realiseerde, gaf ik door middel van fotografie vorm aan pedagogische onderwerpen.
Al deze beelden dienden om anderen dan mijzelf te behagen.
Dat begon me ernstig tegen te staan.
Ik wilde niet meer met duizend paar ogen achter me fotograferen,
maar ik kon niet anders meer.
Totaal met fotograferen gestopt: het heeft 10 jaar geduurd, voordat ik alleen met eigen ogen kon kijken.
Vanaf 1980 analoge fotografie tot 2005. Vele exposities gehad in
Frankrijk,waar ik vanaf 1999 permanent woonde.
Vanaf 2005 verder met digitale fotografie, vooral omdat de omvang en het gewicht van de analoge camera’s me steeds meer hinderden om paraat te zijn de foto te maken die op m’n pad komt.